76 Λεπτά και 14 Δευτερόλεπτα στο Κενό απο τους Global Communication

Global Communication – 76:14

Tracklist : 4 02, 14 31, 9 25, 9 39, 7 39, 0 54, 8 07, 5 23, 4 14, 12 18

Genre: Electronic

Style: Downtempo, Ambient

Year: 1994

Record label: Dedicated DEDCD 014

______________________________

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη, οργανική ζεστασιά στην τριβή της βελόνας πάνω στο βινύλιο. Είναι ένας ήχος που ζει, φθείρεται, αναπνέει και συλλέγει τη μνήμη του χώρου. Και μετά, ήρθε το CD. Ένα αποστειρωμένο, ψυχρό οπτικό μέσο, μια επιφάνεια πολυκαρβονικού πλαστικού. Δεν χωνέψα ποτέ την απόλυτα κλινική φύση του. Για πολλούς από εμάς, που είχαμε ήδη γεμίσει βιβλιοθήκες από αμέτρητα βινύλια, το CD αποτέλεσε για χρόνια ένα «αναγκαίο κακό» για την αποθήκευση της ψηφιακής πληροφορίας, παρά ένα ιερό αντικείμενο.

Όμως, το 76:14 των Global Communication (1994) έμελλε να είναι η πρώτη ακτίνα λέιζερ που άνοιξε τη συλλογή μου στα ψηφιακά μέσα, πριν ακολουθήσει η ολοκληρωτική βύθιση στις αβύσσους της FAX Records. Η ιστορική ειρωνεία είναι πως αυτή ακριβώς η αψεγάδιαστη, σχεδόν νεκρική ψηφιακή σιωπή του CD, ήταν το μοναδικό περιβάλλον ικανό να φιλοξενήσει το συγκεκριμένο ταξίδι. Ήταν η στιγμή που ο ήχος σταμάτησε να είναι φυσική ύλη (σκόνη, πλαστικό, φθορά) και έγινε καθαρό φως και δεδομένα. Η τέλεια πλατφόρμα για να διαβαστεί το απόλυτο τίποτα.

Οι Χρονικές Συντεταγμένες

Στο 76:14 δεν υπάρχουν τίτλοι, δεν υπάρχουν λέξεις, δεν υπάρχει καμία αφηγηματική καθοδήγηση. Κάθε κομμάτι ονοματίζεται αυστηρά από τη διάρκειά του (14:31, 09:39, 04:02). Είναι η απόλυτη εξάλειψη του eεγώ. Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι ονόματα, είναι τηλεμετρία. Είναι χωρικές συντεταγμένες μέσα στο κενό. Οι δημιουργοί σε αφήνουν να περιηγηθείς στον ρευστό χωροχρόνο του album χωρίς καμία προκατάληψη για το τι πρέπει να νιώσεις ή πού πρέπει να κοιτάξεις. Η απουσία της γλώσσας μετατρέπει την ακρόαση σε μια καθαρά υποκειμενική και απομονωμένη εμπειρία μέσα στο ψηφιακό οικοσύστημα.

Η Μηχανική της Απουσίας

Αντιλαμβανόμαστε το 76:14 όχι ως ένα έργο πρόσθεσης, αλλά και ως ένα αριστούργημα αφαίρεσης. Οι Mark Pritchard και Tom Middleton λειτούργησαν περισσότερο ως αρχιτέκτονες ψηφιακών χώρων παρά ως παραγωγοί. Όπως ακριβώς στο 3D spatial design σχεδιάζουμε το κενό για να δώσουμε βαρύτητα στη γεωμετρία, έτσι και εδώ, οι δύο μουσικοί μύστες χρησιμοποίησαν τις συχνότητες για να σμιλέψουν τον αέρα. Αφαίρεσαν τον θόρυβο, τα περιττά beats και την ένταση, αφήνοντας πίσω μόνο την ηχώ, τα drones και την αίσθηση μιας τεράστιας, αχανούς κλίμακας. Είναι ambient με όρους κατασκευαστικούς.

Επίγεια Τηλεμετρία: Η Μουσική Αποκωδικοποίηση

Για να προσγειωθούμε, ωστόσο, από τη στρατόσφαιρα της χωρικής φιλοσοφίας, αξίζει να καταγράψουμε με βατούς όρους γιατί το 76:14 θεωρείται αντικειμενικά ένας από τους σπουδαιότερους ηλεκτρονικούς δίσκους των 90s ακόμα και για όσους δεν αναζητούν κρυφά νοήματα.

• Ήχος & Παραγωγή: Μουσικά, βρισκόμαστε στο ιδανικό μεταίχμιο του Ambient και της πρώιμης Detroit Techno. Είναι το σημείο όπου η ατμοσφαιρική προσέγγιση του Brian Eno συναντά τα chillout rooms των underground raves της δεκαετίας του ’90.
• Οι Συχνότητες: Ολόκληρος ο δίσκος βασίζεται σε απέραντα, «ζεστά» analog synth pads (αρμονικά χαλιά) που διαδέχονται το ένα το άλλο με κινηματογραφική ροή. Τα ρυθμικά στοιχεία, όπου κάνουν την εμφάνισή τους, είναι σκόπιμα υποτονικά. Βαθιά sub-bass και σποραδικά, μινιμαλιστικά beats από κλασικά Roland μηχανήματα δίνουν έναν αργόσυρτο καρδιακό παλμό στο background, χωρίς ποτέ να κλέβουν την προσοχή από τον περιβάλλοντα χώρο.
• Η Λειτουργικότητά του: Πάνω από όλα, είναι ένας δίσκος-εργαλείο. Μπορεί να παίξει στο υπόβαθρο ως το απόλυτο soundtrack συγκέντρωσης ή ηρεμίας, ρυθμίζοντας την ατμόσφαιρα του δωματίου. Αν, όμως, τον ακούσεις εστιασμένα με ένα καλό ζευγάρι ακουστικά, αποκαλύπτει κρυφά επίπεδα λεπτομέρειας, εξαιρετικό panning (έξυπνη κίνηση του ήχου μεταξύ δεξιού και αριστερού καναλιού) και έναν ηχητικό σχεδιασμό που δικαιολογεί απόλυτα τον διαχρονικό του θρύλο.

Στο εσώφυλλο του CD, υπάρχει ένα λιτό μήνυμα προς τον ακροατή, το οποίο συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία του 76:14: τα κομμάτια δεν έχουν τίτλους για να μην εγκλωβίσουν τη φαντασία. Μια λέξη, ένας τίτλος, είναι μια κατεύθυνση, ένας περιορισμός που υπαγορεύει στο μυαλό τι ακριβώς πρέπει να δει. Αφαιρώντας τις λέξεις, αναδεικνύεται η δύναμη της μουσικής, λειτουργώντας ως ένα εισιτήριο σε άγνωστο προορισμό. Δεν σου δείχνει τον δρόμο. Απλώς σου δίνει τον χώρο. Το μόνο που μένει, είναι να ακολουθήσεις τον ήχο και να δεις πού θα σε βγάλουν οι δικές σου συντεταγμένες.

https://music.apple.com/us/album/76-14/1687117665

https://open.spotify.com/album/0CCYU4pfINH3Lt5krDd9JO

https://www.amazon.com/dp/B0012GMXH4

plpRedirect=mhFallback&ref=clp_hp_h_sad